વિદૂર-વાણી

મહાભારતમાં ધૃતરાષ્ટ્ર સમક્ષ યુધ્ધનું વર્ણન કરતી વખતે સાથે સાથે વિદૂર જે કહે છે તે વાણી…

અયોગ્ય વ્યક્તિઓ ઉપર રાજ્યનો ભાર મૂક્યા પછી રાજ્યની પ્રગતિ કે સમૃધ્ધિનો વિચાર કરવો બરાબર નથી.

શરદી-ગરમી, ભય-પ્રેમ, સંપતિ-દરિદ્રતા. આ બધુ જેનાં કાર્યમાં બાધા બન્યા વગર કાર્ય પુરૂ થાય ત્યાં સુધી એનો અણસાર પણ ન આવવા દે એ પંડિત છે.

જે દુર્લભ વસ્તુની કામના નથી કરતો અને જે મળ્યું નથી તેનો શોક નથી કરતો, ભલાઇનું કાર્ય કરે છે અને દોષ નથી જોતો. એ બધા પંડિતનાં લક્ષણ છે.

મનુષ્ય પાપ કરે છે અને આસપાસનાં લોકો પાપની સંપતિમાંથી મોજ ઉડાવે છે. મોજ ઉડાવનારાઓ છૂટી જાય છે, પાપ કરનાર કર્મનાં ફળ ભોગવે છે.

દુર્બળનું ક્યારેય અપમાન ન કરવું.

જેમ ભ્રમર ફૂલને કષ્ટ આપ્યા વગર તેનો રસ ચૂસે છે તેમ રાજાએ કષ્ટ ન પડે એ રીતે પ્રજા પાસેથી ધન લેવું જોઇએ.

સંયમથી લક્ષ્મીની સુરક્ષા થાય છે અને ક્રોધથી તેનો નાશ થાય છે.

જે લોકો વિશ્વાસપાત્ર નથી તેની ઉપર ક્યારેય વિશ્વાસ કરવો નહિ, અને જે વિશ્વાસપાત્ર છે તેનાં ઉપર પણ (રાજાએ) ક્યારેય અધિક વિશ્વાસ કરવો નહિ.

જગતમાં સૌથી પહેલો દુ:ખી ગરીબ છે, એથી વધુ દુ:ખી દેવાદાર છે. આ બંનેથી વધુ દુ:ખી રોગિષ્ઠ છે અને સૌથી વધુ દુ:ખી એ છે જેની પત્ની દૃષ્ટ છે.

શ્રેષ્ઠ પુરૂષ શાંત થઇ ગયેલ વેરભાવનાને ક્યારેય ફરી વખત ભડકાવતો નથી.

Advertisements

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s