अनजाने कर्म का फल

एक राजा ब्राह्मणों को लंगर में महल के आँगन में भोजन करा रहा था..।
राजा का रसोईया खुले आँगन में भोजन पका रहा था..।
उसी समय एक चील अपने पंजे में एक जिंदा साँप को लेकर राजा के महल के उपर से गुजरी..।
तब पँजों में दबे साँप ने अपनी आत्म-रक्षा में चील से बचने के लिए अपने फन से ज़हर निकाला…
तब रसोईया जो लंगर ब्राह्मणो के लिए पका रहा था.. उस लंगर में साँप के मुख से निकली जहर की कुछ बूँदें खाने में गिर गई..।
किसी को कुछ पता नहीं चला..।
फल-स्वरूप वह ब्राह्मण जो भोजन करने आये थे.. उन सब की जहरीला खाना खाते ही मौत हो गयी..।
अब जब राजा को सारे ब्राह्मणों की मृत्यु का पता चला तो ब्रह्म हत्या होने से उसे बहुत दुख हुआ…

ऐसे में अब ऊपर बैठे यमराज के लिए भी यह फैसला लेना मुश्किल हो गया कि…
इस पाप-कर्म का फल किसके खाते में जायेगा ..?

  • राजा …. जिसको पता ही नहीं था कि खाना जहरीला हो गया है ..
    या..
  • रसोईया .. जिसको पता ही नहीं था कि.. खाना बनाते समय वह जहरीला हो गया है ..
    या..
  • वह चील .. जो जहरीला साँप लिए राजा के उपर से गुजरी ..
    या..
  • वह साँप .. जिसने अपनी आत्म-रक्षा में ज़हर निकाला..

यमराज भी तय नहि कर शकते थे कि पाप किसके हिस्से में रखा जाये.. बहुत दिनों तक यह मामला यमराज की फाईल में अटका रहा .

फिर कुछ समय बाद कुछ ब्राह्मण राजा से मिलने उस राज्य मे आए और उन्होंने किसी महिला से महल का रास्ता पूछा..।

उस महिला ने महल का रास्ता तो बता दिया पर..
रास्ता बताने के साथ-साथ ब्राह्मणों से ये भी कह दिया कि..
“देखो भाई.. जरा ध्यान रखना वह राजा आप जैसे ब्राह्मणों को खाने में जहर देकर मार देता है ।”

बस जैसे ही उस महिला ने ये शब्द कहे..
उसी समय यमराज ने फैसला ले लिया कि उन मृत ब्राह्मणों की मृत्यु के पाप का फल इस महिला के खाते में जाएगा..
और इसे उस पाप का फल भुगतना होगा..।

यमराज के दूतों ने पूछा –

प्रभु ऐसा क्यों..?

जब कि उन मृत ब्राह्मणों की हत्या में उस महिला की कोई भूमिका भी नहीं थी..।
तब यमराज ने कहा –
कि भाई देखो, जब कोई व्यक्ति पाप करता हैं तब उसे बड़ा आनन्द मिलता हैं..
पर उन मृत ब्राह्मणों की हत्या से..
ना तो राजा को आनंद मिला..
ना ही उस रसोइया को आनंद मिला..
ना ही उस साँप को आनंद मिला…
और..
ना ही उस चील को आनंद मिला..।

पर उस पाप-कर्म की घटना का बुराई करने के भाव से बयान कर के उस महिला को जरूर आनन्द मिला..।

इसलिये राजा के उस अनजाने पाप-कर्म का फल अब इस महिला के खाते में जायेगा..।

बस इसी घटना के तहत आज तक जब भी कोई व्यक्ति जब किसी दूसरे के पाप-कर्म का बयान बुरे भाव से (बुराई) करता हैं..
तब उस व्यक्ति के पापों का हिस्सा उस बुराई करने वाले के खाते में भी डाल दिया जाता है..।

अक्सर हम जीवन में सोचते हैं कि हमने जीवन में ऐसा कोई पाप नहीं किया…
फिर भी हमारे जीवन में इतना कष्ट क्यों आया …. ??

ये कष्ट और कहीं से नहीं..
बल्कि लोगों की बुराई करने के कारण उनके पाप-कर्मो से आया होता हैं..
जो बुराई करते ही हमारे खाते में ट्रांसफर हो जाता हैं ….

इसलिये आज से ही संकल्प कर लें…
कि किसी के भी और किसी भी पाप-कर्म का बयान बुरे भाव से कभी नहीं करना..
यानी किसी की भी बुराई या चुगली कभी नहीं करनी हैं..।

लेकिन यदि फिर भी हम ऐसा करते हैं..
तो हमें ही इसका फल आज नहीं तो कल जरूर भुगतना ही पड़ेगा.

આ દેશની સમસ્યા અને પીડા શાં છે? – By રજનીશ

રસ્તો અંધકારભર્યો હતો. એક માણસ સળગતુ ફાનસ રાખીને બેઠો હતો. મે પુછ્યુ, કેમ અહીં બેઠો છો?’ પેલા માણસે કહ્યું, ‘મારી પાસે જે ફાનસ છે તે ૩ ફૂટ દૂર સુધી જ પ્રકાસ આપે છે. મારે તો દૂર સામે સુધી જવું છે. એથી અજવાળાની રાહમાં બેઠો છું.’ મેં કહ્યું, ‘ તું ચાલતો તો થા. પ્રકાસ પણ આગળ-આગળ મળતો રહેશે.’

આ દેશની સમસ્યા અને પીડા શાં છે? આપણે વધુ પડતા બુદ્ધિમાન છીએ. બેઠા બેઠા ઘણી બાબતોનો વિચાર કર્યા કરીએ છીએ. આપણે કહીએ છીએ તો ખરા કે ટેકનોલોજીકલ ક્રાંતિ ક્યારે અને કેવી રીતે થઇ શકશે, પણ પછી લાંબી ગણતરીઓ કરવા માંડીએ છીએ અને તેનાથી ડરી જઇએ છીએ. એ કઠણ કામ છોડીને જે આજે થઇ શકે એટલું જ કરીએ છીએ. ધાર્મિક ઝઘડાઓમાં, ભાષાવાર પ્રાંતોની રચનામાં આપણે કર્યું તેમ. આમ વર્તવાથી, કાંઇપણ કર્યા વગર આપણને એમ લાગે છે કે આપણે કશું કરી રહ્યાં છીએ. અને સમય સમયનું કામ કરતો રહે છે.

ના, આ નહિ ચાલે. ટેકનોલોજીકરણનો માર્ગ, ભલે લાંબો લાગે તો પણ તેની શરૂઆત આજે અત્યારે જ કરવી જોઇએ. તો જે બીજા દેશો કરી શક્યાં એ આપણે કરી શકીશું. સંકલ્પની જરૂર છે, શ્રમની જરૂર છે. નહિ તો આપણે રોજ પાછા પડતા જઇશું, જ્યાં છીએ ત્યાંથી પણ પાછા હટતા જઇશું.

થોડાવખત પહેલા મેં એક અહેવાલ વાંચ્યો હતો. તેમા જણાવ્યું હતું કે સમસ્ત વિશ્વમાં જેટલા વૈજ્ઞાનિકો પેદા થયા, તેમાંના નેવુ ટકા ફક્ત પાછલા પચાસ વર્ષોમાં જ થઇ ગયા છે. આ નેવુ ટકામાંથી પણ પચાસ ટકાથી વધુ એકલા અમેરિકામાં છે. એનો એ અર્થ થયો કે સમસ્ત મનુષ્યજાતિનાં ઇતિહાસમાં જેટલો વૈજ્ઞાનિક વિચાર, ચિંતન, પ્રતિભાનો વિકાસ થયો, તેનો પચાસ ટકા હિસ્સો એક જ દેશમાં થયો અને હજી એ પ્રતિભા વધતી જાય છે. એ દેશ થોડા વખતમાં એ જગ્યાએ પહોંચી જશે કે જ્યાં પહોંચતા આપણને ઘણી જ મુશીબત પડે. તેથી આપણે ત્વરા કરવાની જરૂર છે, પરંતુ આપણું ચિંતન જુદા પ્રકારનું છે.

આપણે તો એ ચિંતામાં પડયા છીએ કે સંપતિની વહેંચણી કઇ રીતે કરવી? હડતાલો કેમ પાડવી? ઘેરો કેમ ઘાલવો? યુનિવર્સિટીની પરીક્ષા કેમ આઘીપાછી કરવી? વગેરે કાર્યોમાં પડયા રહીએ છીએ.

એક ગામ મૈસૂરમાં રહે કે મહારાષ્ટ્રમાં, ચંડીગઢ પંજાબમાં રહે કે હરિયાણામાં આવા પાગલપણાની વાતમાં ગૂંચવાયેલા રહીએ છીએ. આપણાં પાગલપણાનો પાર નથી. ચંડીગઢ જ્યાં છે ત્યાં છે, છતાં આપણે નકામા હેરાન થઇએ છીએ.

Jack Ma / जेक मा નાં કેટલાક વાક્યો…

‘હું મારી પોતાની E-Commerce Company બનાવવા માંગતો હતો. ઇ.સ. ૧૯૯૯માં મેં મારા ફ્લેટમાં ૧૮ લોકોને ભેગા કર્યા અને એમની સાથે બે કલાક મારા Vision વિશે વાત કરી. બધાએ એમની મૂડી મારા ટેબલ ઉપર રાખી દીધી અને ‘અલીબાબા’ શરૂ કરવા માટે ૬૦૦૦૦ ડોલર મળી ગયા. મને ખાત્રી હતી કે એ ગ્લોબલ કંપની બનશે અને એટલે જ મે એક સર્વવ્યાપ્ત નામ ‘અલીબાબા’ પસંદ કર્યું.

જેક મા એ શરૂઆતમાં નોકરી માટે ૩૦ જેટલી અરજીઓ કરી હતી અને તેનો અસ્વીકાર થયો હતો.

મારા શહેરમાં જ્યારે KFC આવી ત્યારે તેમા Apply કરનારા ૨૪ જણ હતાં. તેમાંથી ૨૩ Select થયા હતાં અને હું એક જ Select થયો ન હતો.


ક્યારેય હાર ન માનો. આજ મુશ્કેલીઓ છે તો કાલ એથી પણ બદતર હશે, પણ એ પછી ઉજાલા હશે. જ્યાં ફરિયાદો/મુશ્કેલીઓ છે ત્યાં તક પણ છે.

હું મને ખુદને વાઘ પર સવાર એક આંધળો માણસ કહું છું.

જો તમારી પાસે એક લાખ ડોલર છે, તો તમે એક ભાગ્યશાળી વ્યક્તિ છો. જો તમારી પાસે દસ લાખ ડોલર છે તો તમારી ઉપર સંકટ છે, મોટો માથાનો દુઃખાવો છે. નક્કિ તમારે કરવાનું છે.

એક નેતાની અંદર એ ઘીરજ અને દઢ્ઢતા હોવી જોઇએ અને તેને તે સહન કરવામાં સક્ષમ હોવો જોઇએ, જે તેની નીચેના માણસો કે કર્મચારીઓ નથી કરી શકતા.

જ્યારે આપણી પાસે રૂપિયા હોય છે, ત્યારે આપણે ભૂલો શરૂ કરી દઇએ છીએ.

મારા માટે કોઇ ફરક નથી પડતો કે હું નિષ્ફળ ગયો. મેં પ્રયત્ન કર્યો એમાંથી હું શીખ્યો. બીજુ કે જો હું સફળ નથી થતો તો કોઇ બીજુ સફળ થશે.

બીજાની સફળતામાંથી શીખવાને બદલે એની ભૂલોમાંથી શીખો. કારણ કે નિષ્ફળતાનાં કારણો સમાન હોય છે, સફળતાનાં કારણો અલગ-અલગ હોય છે.

જીંદગી ખૂબસૂરત છે. કામ પ્રત્યે એટલા બઘા ગંભીર ન રહો કે જીવનનો આનંદ ના ઉઠાવી શકો.

ચીનમાંથી બહાર નીકળતા પહેલા મને એવું જ બતાવવામાં આવ્યું હતું કે ચીન દુનિયાનો સૌથી વધુ સમૃદ્ધ દેશ છે. જ્યારે હું ઓસ્ટ્રેલિયા પહોચ્યો ત્યારે થયું કે મને જે બતાવવામાં આવ્યું હતું એનાથી બધુ જ અલગ છે. બસ ત્યારથી મેં અલગ ઢંગથી વિચારવાનું શરૂ કરી દીધુ.

બુદ્ધિમાન વ્યક્તિઓનું નેતૃત્વ કરવા માટે કોઇ મૂર્ખ/સનકી વ્યક્તિની જરૂર હોય છે. એની પાસે અલગ વિચારવાની શક્તિ હોય છે.

ક્યારેય કિંમત પર નહિ પણ સેવા/Service પર પ્રતિસ્પર્ધા કરો અને ક્યારેય ૨૦ વર્ષનો Program ૨ વર્ષમાં પૂરો ન કરો.